Dit is nature showing off, zegt ze.
We zijn nog maar pas vertrokken voor deze wandeling en houden al halt bij het stromende beekje, beschut door lage struiken en bomen, waar het felle zonlicht doorheen filtert. Vlak boven het wateroppervlak fladderen libellen in een prachtige felblauwe kleur (het zijn juffers, zo blijkt achteraf). Eentje landt op een blad, vlakbij ons. Een tel later vergezeld door een witte vlinder.
Nature showing off. Op dit soort momenten bestaat er geen ‘ik’ meer. Die ‘ik’ verdwijnt in de bewondering die ik voel voor spektakels als dit.
Op dit soort momenten bestaat er geen ‘ik’ meer. Die ‘ik’ verdwijnt in de bewondering die ik voel voor spektakels als dit.
Onlangs had ik een slechte dag. ik was niet gewoon moe maar uitgeput, en had pijn door een ontsteking.
Op zulke momenten weet ik dat ik niet moet luisteren wat er in mijn hoofd omgaat. Of beter gezegd, dat ik getuige mag zijn van de oorlog in mijn hoofd, maar op dat moment beter een blauwhelm kan zijn.
De volgende ochtend, bij het ontbijt op het terras bleef een zangvogel hardnekkig volhouden tot ik het hoorde. Ik keek op en zag het zonlicht fonkelen door het bladerdek. Een vroege honingbij op de lavendelbloemen. En ik voelde hoe iets aan me trok. Hoe iets me, ondanks de pijn en vermoeidheid uit mezelf trok. De natuur in.
Op dat soort momenten voel ik me zo dankbaar. Omdat het leven verre van perfect is. Maar het wonder altijd sterker.
Mooie verwoording van emoties en verwondering … de natuur die altijd blijft verwonderen.
De verbinding met de natuur herinnert me aan de verbinding met mezelf, even loskoppelen van de drukte, dan kom ik terug thuis bij mezelf!