Hij komt me meteen tegemoet: kopjes geven, zich laten aaien, rollen op zijn rug… Alles wat hem een lieve, aaibare huisgenoot maakt. Mijn vriendin is op vakantie, dus heb ik het voorrecht om het etensbakje te vullen.
Toch weet ik van haar dat diezelfde kat er soms anders uitziet: een nietsontziende jager, die muizen, duiven en zelfs konijnen vangt die bijna groter zijn dan hijzelf. Met afgeknauwde koppen en bloedsporen aan de kast, jawel!
Hij is dus allebei.
Een snoes van een knuffel, én een medogeloze jager.
Bij dieren is dat geen kwestie van goed of kwaad. Het is instinct. En er hoort ook geen oordeel bij, want het is objectief gezien gewoon wat het is: de natuur in actie.
Bij ons mensen is het net zo. Wij dragen diezelfde dualiteit ook in ons. Al die zaadjes zijn aanwezig. Licht en donker. Kracht en zachtheid. Al hebben wij iets extra: de mogelijkheid om de pauze-knop in te drukken. Om de film even stil te zetten en bewust te kiezen of we meegaan in onze eerste impuls. Of een ander pad inslaan.
Een flits, een opening
Dat vind ik misschien wel het grootste wonder van mens-zijn. Toch!? Dat er ergens iets zit, noem het een ‘sparkel’, een ‘flits’, een opening. En van daaruit een keuze. Wij zijn alles wat dieren zijn en toch hebben wij keuzes. We kunnen nieuwe wegen aanleggen in ons brein en in ons leven. We zijn niet verplicht om dwangmatig te reageren en te volgen, maar we kunnen creëren vanuit bewust zijn.
Ik weet het niet. Misschien zit er ergens wel een vijs een beetje los in mijn brein en ga ik te diep in op de dingen, maar als ik daar echt bewust bij stilsta, vind ik dat pure magie. Die momenten waarop we onszelf betrappen op een reactie en dan denken: ‘Wacht eens even, ik kan dit ook anders doen.’
Vind jij dat niet wonderlijk?