De wereld vanuit een andere hoek

Doorzettingsvermogen

Ze gooit de handtas gezwind over haar schouder. En sleurt het ding vervolgens enkele meters over de grond verder. Een half uurtje later staat ze met haar hoofd tussen haar benen. Heel soepel, alsof het allemaal niets is. De wereld letterlijk in zich opnemend vanuit een andere hoek. Nog wat later bewonder ik haar doorzettingsvermogen. Een been in een armsgat, haar hoofd vast in het stuk stof terwijl ze zelf een poging doet om haar kleren aan te doen. In plaats van dat ik haar mag tonen hoe het wel kan, houdt ze hardnekkig vol om het zelf te ontdekken.

Als volwassene in het leven staan vanuit verwondering, met de nieuwsgierigheid van een kind, volgens mij is het een aanrader.

Een bewuste keuze

Hoewel het lijkt alsof ik aan het eind van een dag met mijn kleindochter op een lege batterij verder moet, zijn deze dagen voor mij een bewuste keuze. Wat begon als een belofte om mijn dochter en schoonzoon te ondersteunen, werd een keuze om een band met mijn kleindochter op te bouwen. Maar wat ik niet had zien aankomen is dit: ik zie de wereld door haar ogen. Ik WIL ook de wereld leren zien door haar ogen. De onverstoorbare wil om iets onder de knie te krijgen. De verbanden die ze legt en inzichten die ze krijgt. De onbelemmerde uiting van haar emoties, die binnen luttele minuten dan ook weer weg zijn. Wat een inspiratie om de wereld te kunnen zien zonder al die beperkingen (al zijn die er maar al te goed!) en hem te benaderen vanuit mogelijkheden. Heerlijk.

En uitputtend (eerlijk is eerlijk ;))

Als volwassene in het leven staan met de nieuwsgierigheid van een kind – herken je dit? Mij toont het dat verandering vaak begint met gewoon anders kijken naar wat voor je neus staat. Waar ontdek jij die pure vreugde van verwondering?